Salon blanc

Salon blanc VII – Renato Nicolodi

Els Wuyts — Fri, 02 Dec 2011 12:06:38 +0000

SAVE THE DATE

Salon blanc VII

tentoonstelling Renato Nicolodi
zaterdag 4 februari 2012
14:00 – 19:00

Salon blanc VI – Sara Bomans & Remco Roes

Els Wuyts — Sun, 18 Sep 2011 20:12:39 +0000

Zaterdag 12 november hebben Sara Bomans en Remco Roes een project getoond waar ze samen aan gewerkt hebben. Vertrekkend vanuit de zen-achtige ervaring van een cirkel die draait op je computerscherm wanneer je wacht tot iets gedown- of geüpload geraakt, zijn ze aan de slag gegaan met dit basisidee. De zen-idee in vorm van de cirkel werd een vertrekpunt en tevens ook een reden van de kortstondige tentoonstelling. In het Frans Masereel Centrum hebben ze een heleboel ‘cirkels’ geproduceerd en verwerkt op verschillende papiersoorten en -groottes. Zo werden een thesis, een kwast, een stempel, een brede strook papier, een zwarte autoband, de ronde chips, de inkt getoond, als waren het restanten van een archief. Terwijl aan de muur een reeks kleine en grote blaadjes hingen en het voer voor dialoog en interactie werd… over de al dan niet juiste (in één trek geschilderde) cirkels of over de tekstjes (die ietwat cynisch soms heel persoonlijk werden).

Een aanleiding (start van een thesis):

“A koan (literally “public case”) is a story of dialogue, generally related to Zen or other Buddhist history; the most typical form is an anecdote involving early Chinese Zen masters. These anecdotes involving famous Zen teachers are a practical demonstration of their wisdom, and can be used to test a student’s progress in Zen practice. Koans often appear to be paradoxical or linguistically meaningless dialogues or questions. But to Zen Buddhists the koan is “the place and the time and the event where truth reveals itself” unobstructed by the oppositions and differentiations of language. Answering a koan requires a student to let go of conceptual thinking and of the logical way we order the world, so that like creativity in art, the appropriate insight and response arises naturally and spontaneously in the mind.”

Sara Bomans & Remco Roes

Sara Bomans & Remco Roes - 2011

Salon blanc V – Bert Heytens

Els Wuyts — Sun, 24 Apr 2011 12:05:55 +0000

De Surveyor’s Maps bestaan uit installaties die een ruimtelijke interpretatie geven aan het innerlijke denkproces van de kunstenaar. Vanuit het spanningsveld tussen zijn subjectieve observatie (cf. the Surveyor) enerzijds en het als iets objectief in kaart willen brengen (cf.Maps) anderzijds, zijn het fundamenteel incomplete archieven. Volledigheid zou de gestructureerde gerichtheid alleen maar afremmen. Wie het archief van Bert Heytens betreedt, weet dat ieder houvast je wordt ontzegd en dat je eigenlijk niet echt toegang krijgt. Er is geen uitwisseling of dialoog; er is fragment én zin voor orde.

Het onderzoek van beeldend kunstenaar en architect Bert Heytens focust zich op het uitbeelden en in kaart brengen van zijn denkprocessen en momenten van ingeving. Dit gebeurt aan de hand van sculpturen, installaties, tekst en tekeningen. Het werk concentreert zich op de intense relatie van een persoon met zichzelf en de daaruit voortvloeiende conditionering. Het gaat er niet om de betekenis te ontmaskeren maar om de condities te onderzoeken waarbinnen betekenis ontstaat. Het gaat ook niet om de autobiografische fragmenten van de kunstenaar. De afwezigheid van ‘mens’ of ‘omgeving’ wordt immers gebruikt om de geschetste scène ten volle te objectiveren. Deze abstractie wordt in de hand gewerkt door het gebruik van monochrome bleke materialen, die tegelijk een soort rust brengen.

- Surveyor’s Map (1)_the Legacy . 10cm x 20cm . Hout, natuurrubber, vernis :
The Legacy verwerkt een pagina van het in het Engels vertaalde boek ‘Nausea’ van Jean-Paul Sartre -samen met de aantekeningen die gemaakt werden tijdens het lezen- tot een stempel. Het werk tracht een specifiek moment te inventariseren en om te vormen tot een heel persoonlijk document.

- Surveyor’s Map (2)_the Politics of Thought . tekening :
The Politics of Thought verbeeldt een aantal fases van de conditionering van een persoon. De schets van de installatie toont hoe denkprocessen als instanties die absurditeit implementeren in zelfs de meest vertrouwde situaties: alleen zijn, je tussen een paar andere mensen begeven, je in een langer wordende wachtrij bevinden of opgestapeld liggen als ‘dingen’.
- Surveyor’s Map (3)_the Thing . 160 cm x 160 cm . Multiplex, synthetisch porselein (zellaan) :
The Thing inventariseert ‘het weten van dingen’ met zinsneden, citaten en quotes. Dit resulteert in een labyrint, direct in zijn exactheid & kwetsbaar in zijn veelheid. Hoewel de installatie opgebouwd is uit ‘zekerheden’ en exacte parameters is het een landschap van verwarring als een vertaling van een mentale ruimte op een bepaald moment. The Thing confronteert je met de onkunde tot ‘overzicht’ alhoewel er duidelijk een poging wordt gedaan om orde te brengen. De schaduwlijnen en de verleiding van zinnen, doorkruisen die rust.
- Surveyor’s Map (4)_Everybody’s Garden . 60 cm x 80 cm . Porselein, epoxy, multiplex :
Everybody’s Garden is een woordloze -innerlijke- dialoog die zich concentreert op de relatie van een persoon met zichzelf en de daaruit voortvloeiende toestand. Wat zich onder het harde laken bevindt is van geen belang, het gaat er niet om de betekenis te ontmaskeren maar om de condities te onderzoeken waarbinnen betekenis ontstaat.
- Surveyor’s Map (5)_Everybody’s Constellation . 60 cm x 80 cm . Epoxy, multiplex :
Everybody’s Constellation toont het conflict tussen twee percepties die onze dagelijkse beslissingsname beïnvloeden: het actieve en het passieve gebruik van onze gewoontes. Wanneer we de dingen trachten te ordenen resulteert de afwisseling tussenin beide zich in een steeds herhalend patroon: ‘use of ease’ en ‘ease of use’.

“Vanzelfsprekend is elke betekenis een fragiele constructie & natuurlijk komt een identiteit nooit helemaal aan zichzelf toe & is nooit volledig.” (B. Verschaffel)

“When anything can happen – that is the moment when words begin to fail.” (P. Auster)

“Wat het leven was ligt hier verkalkt, op ieder moment loopt het gevaar in poeder te vergaan.” (D. Lauwaert)

“This is how space begins, with words only, signs traced on the blank page.” (Perev)

Bert Heytens - Sureveyor's Map - 2010

Bert Heytens - Surveyor's Maps - The Thing (detail)

Bert Heytens - Surveyor's Maps - The Legacy

Bert Heytens - Surveyor's Maps - Everyday's Constellation

Salon blanc IV – Koen Broucke

Els Wuyts — Sun, 10 Apr 2011 20:18:24 +0000

Koen Broucke is een visueel kunstenaar die woont en werkt in Boechout, bij Antwerpen. Hij is meerdere kunstenaars in één persoon. Hij is verstrikt in een netwerk van fictieve kunstenaars en toch fundamenteel zichzelf, bevrijd van systemen en formats, lichtzinnig, humoristisch en tegelijk ernstig studieus. Hij werkt aan verschillende projecten en concepten in galeries, musea, de publieke ruimte, concertzalen, residenties en in zijn eigen bijzondere werkplaats. Het tekenen is hierbij zijn dagelijkse houvast en een belangrijk onderdeel in zijn oeuvre. De schilderijen vormen een consistente aanvulling en benadrukken de dramatische toon in zijn beeldend verhaal.

Leslie François, Oscar Mozart en Achille Kerkhaven, het zijn allemaal kunstenaars die ontsproten zijn aan de verbeeldingskracht van een andere kunstenaar, één die zijn kunstenaarschap ten dienste stelt van minder bekende, minder fortuinlijke, mogelijk ook minder getalenteerde, maar daarom niet minder ambitieuze, gepassioneerde of overtuigde collega’s. Koen Broucke noemt zichzelf “een assistent die ten dienste staat van zijn personages”.

Koen Broucke is zowel historicus als beeldend kunstenaar. Beide disciplines vallen samen, wanneer hij in 1997 biografieën van fictieve kunstenaars begint te schrijven, onder meer van een fanatieke Liszt-imitator, een enthousiaste zondagsschilder en een postmoderne architect avant-la-lettre, die hij telkens voorziet van de nodige werken.

In een persoonlijke stijl, waarin zowel literaire, plastische als muzikale elementen met elkaar vermengd worden, creëert Koen Broucke, een eigen leefwereld waarin poëzie, dramatiek en levenswijsheid, soms met ironie, soms met mededogen, op een intimistische manier voor het voetlicht treden.

Leslie François werd geboren op 31 juli 1966 in Beiroet (Libanon), exact tachtig jaar na de dood van Franz Liszt, die in Bayreuth (Duitsland) overleed. Als zelfverklaarde reïncarnatie van de romantische componist ontpopte deze melomane megalomaan zich tot een excentrieke Liszt-imitator. Hij bestudeerde de dramatische lichaamstaal van pianovirtuozen uit de negentiende eeuw in het algemeen en de expressieve bewegingen van Liszt in het bijzonder. Voor zijn optreden liet hij zich inspireren door een karikatuur van de meester, waarbij zijn fladderende handen, die zich over het klavier ongestadig heen en weer bewogen, vervangen zijn door een klapperende nachtegaal en een flapperende leeuwerik. Leslie François treedt op met vogelhandschoenen, waarmee hij het overdreven spel van Liszt genadeloos imiteert. Ter gelegenheid kruipt Koen Broucke zelf in de huid van zijn personage en speelt hij een imitator van de imitator.

Fragmenten uit: “Personages op zoek naar een auteur – het beeldend werk van Koen Broucke”, door Lieven Van den Abeele, in: Ons Erfdeel, februari 2011.

Koen Broucke, Mephisto 017, 2011

Koen Broucke, Mephisto015, 2011

Koen Broucke, Mephisto 019, 2011

Het programma:

- The Summit, mei 2011
- Passo e mezzo, anoniem, vroege 16^de eeuw
- Shepherd’s Flute, Bela Bartok, 1909
- Lento, 1996-2011
- De che le morta la mia signora, anoniem, vroege 16^de eeuw
- Funeral Song (There in the deep Valley), Bela Bartok, 1909
- For Richardina, april 2011
- Saltarello del Re, anoniem, 16^de eeuw
- (The Girl was the Priest’s Maidservant), Bela Bartok, 1909
- Lento, 1995-2011
- Plus ne regres, Marco Antoniuo Cavazzoni (ca 1490-ca 1570)
- Prelude, Alexander Skrjabin, 1894

Met dank aan: Muziekhandel Van Heirseele Schweiger bvba – Nieuwspoortsesteenweg 67-69 – 8400 Oostende – 059 70 16 73

Koen Broucke

Koen Broucke Composer

Koen Broucke

Koen Broucke aan de piano

Salon blanc III – Reniere&Depla

Els Wuyts — Sun, 07 Nov 2010 18:00:00 +0000

Reniere&Depla scheppen in hun schilderijen en tekeningen een situatie “waarin de stilte een aanwezigheid laat vermoeden die men niet goed ziet en dus niet kent”. Het werk treft door zijn bijzondere inkijk in interieurs, op voorwerpen en figuren en de manier waarop het licht wordt gecapteerd. Een titel als ‘de breekbaarheid van de schaduw’ die ze aan de schilderijenreeks meegeven, is duidelijk niet uit de lucht gegrepen.

‘De ander is er altijd’

Reniere&Depla zijn Paul en Martine die al een tiental jaar samen werken en zo een kunstenaarsduo vormen. Sommige tekeningen of schilderwerken zijn van de hand van de ene, sommige van de andere, maar het merendeel komt van beide. Zowel bij het verzamelen van een beeldenarsenaal, een soort archief van beeldfragmenten uit hun dagelijkse leven (visuele ontmoetingen tijdens een boswandeling of een museumbezoek bijvoorbeeld), als bij het neerstrijken van het beeld op doek of papier, zijn ze samen aan de slag en plaatsen ze één handtekening onder hun oeuvre: Reniere&Depla. In die zin gaan ze niet alleen in interactie met de beelden, maar ook constant met elkaar en wordt ‘onzichtbaar’ wat van wie komt of ontstaat, en is dat zelfs arbitrair.

‘Het schilderij is wat het is’

In deze editie van Salon blanc krijgen we een aantal werken te zien uit de nieuwe reeks waar Reniere&Depla verder op onderzoek gaan in de schilderkunst. Zoals ze in een vorige reeks rond ‘licht’ gewerkt hebben, focussen ze zich hier voornamelijk op het beeld zelf en met name via ‘vergrotingen‘. Uit hun verzameld beeldmateriaal, zoomen ze als het ware in op een beeld, zodat het anders kan worden. Het oorspronkelijke inspiratie-beeld wordt vergroot, uitgesneden of gespiegeld en wordt een ander beeld, waarbij het tegelijk associaties van het oorspronkelijke beeld verliest. Het nieuwe beeld wordt onleesbaar waardoor de focus op de schilderkunst zelf uitgezuiverd is. Het schilderij op doek of de tekening op vettig boterpapier is iets ‘op zich’ en vraagt geen andere identiteit dan het ‘pure beeld‘. Tegelijk kunnen we in deze nieuwe reeks zien dat Reniere&Depla andere dragers gebruiken: de ongeprepareerde MDF-panelen, zijn nu schildersdoeken geworden. Dus, zowel door de monumentale afmetingen van het beeld zelf én de keuze van te werken op doek, kan het accent op het onderzoek van het schilderkunstige de volle aandacht krijgen.

‘De Reis’

Om 18u30 is er tijd voor een projectie van ‘De Reis’, een kunstenaarsvideo van Reniere&Depla, naar het werk van Jorge Semprun, Paul Celan en Walter Benjamin. De film die in 2003 samengesteld is, duurt 17 minuten en sluit deze editie van Salon blanc af.

Salon blanc - april 2011

Reniere&Depla tekening 2011

Salon blanc II – Marie Julia Bollansée

Els Wuyts — Tue, 03 Aug 2010 20:54:53 +0000

Marie Julia Bollansée - Doors

Salon blanc II
25 september 2010
Doors – Marie Julia Bollansée

Op 25 september 2010 tijdens de tweede editie van Salon blanc is het werk ‘Doors’ van Marie Julia Bollansée in premiere gegaan.

“Naakt is zo oud als de kunstgeschiedenis. Steeds hebben kunstenaars op een eigentijdse manier naar menselijkheid gekeken. Ik wil verder gaan, dieper, naakter. Het naakt van esthetiek loskoppelen en het essentiële tonen. In mijn perceptie heeft naakt zijn trouwens meer te maken met gevoeligheid dan met de afwezigheid van kleren.

Ik heb 7 mensen gefilmd. De camera tast hun huid af, héél close, héél dichtbij en indringend. Poriën openen en sluiten, haartjes trillen voelbaar, de ademhaling vibreert onder het oppervlak, de hartslag klopt in de aders. De huid wordt uitvergroot zodat een fragiele en levende zone vol lijnen en sporen en krassen zichtbaar wordt.

De beelden worden vergezeld door een vrouwenstem, die a capella een oud Italiaans lied vertolkt: Francesco Cavalli’s Delizie Contente (ik ben moe van het verlangen, van het voelen). Het lied wordt gezongen, meestal geneuried zonder woorden, in verschillende gemoedstoestanden. Misschien is deze stem wel het meest naakte in dit werk.

In deze installatie toon ik de huid als de sensor, de transitzone voor de werkelijkheden die ons omringen, het meest gevoelige waarnemingsorgaan. Afhankelijk van haar doorlaatbaarheid opent of vergrendelt ze de deuren van de perceptie.”

video-installation / concept, camera, montage, Marie Julia Bollansée ©2010 / with Anaïs Bollansée, Erna De Schutter, Jim Bollansée, Marie Storms, Melanie Storms, Peter Willaeys, Riet Storms / Dwaro De Bruyne sings Delizie Contente, Francesco Cavalli / sound-engineering Jef & Florian Dierickx / 7 video projections / soundscape / thanx: Vidi Square

Water

Tijdens de tweede editie van Salon blanc stelde Marie Julia Bollansée de video presentatie ‘Doors’ voor. Naast deze primeur kon je op de trap van het huis ook naar een totaal nieuw werk kijken: ‘Water’. De kunstenaar geeft op een heel poëtische manier aandacht aan de twee kuiltjes aan het sleutelbeen. Ze leunt tegen een witte wand en laat het zilver gekleurd water dat in die kuiltjes ligt als tranen langs haar huid naar beneden vloeien. De zwaartekracht en een aantal bewegingen met de schouders, zorgen er immers voor dat de gevulde vijvertjes leeg lopen en sensueel verdwijnen.

Terwijl een lichaam uit zoveel % uit water bestaat, draagt ze hier in die kommetjes als het ware ‘ander water’, niet-lichaams-eigen vloeistof. Terwijl de ene toeschouwer denkt aan het giftige kwik, denkt een ander aan trieste tranen. Beide zijn het vloeistoffen waar we als mens graag ‘van af’ willen. Toch blijft de kunstenaar rustig tegen de muur staan. Ze houdt het hoofd lichtjes naar boven en is in het reine met de samensmelting van ‘het eigene’ en ‘het andere’, het lichamelijke en het geestelijke, de inspiratie en het mysterie. Wijwatervatjes.

Marie Julia Bollansée - Water - 2010 (still)

Doors

the human skin
is the boundary
between reality and experience

it is the zone
where reality passes
to be lived

freedom of mind exists
by the grace
of the sensitive skin
it can keep reality out
or let it enter the human system
it filters
what comes in and what goes out

a thin skin
is a guarantee for humanity
life flows in and out
it hurts and bleeds
it protects and saves

the skin
opens or locks
the doors of perception

Deuren

de menselijke huid
is het grensgebied
tussen de werkelijkheid en de beleving

ze is de zone
waar de werkelijkheid passeert
om geleefd te worden

vrijheid van geest kan bestaan
bij de gratie
van de gevoelige huid
ze sluit de werkelijkheid buiten
of laat haar binnen in het menselijke systeem
ze filtert
wat binnenkomt en wat buitengaat

een dunne huid
waarborgt de menselijkheid
het leven vloeit in en uit
ze doet pijn en bloedt
ze beschermt en redt

de huid
opent of vergrendelt
de deuren van perceptie

Salon blanc I – Geert Bisschop, Brigitte Claeys, Hans Demeulenaere, Matthieu Lobelle, Bart Slangen, Els Soetaert, dominiq V.D.wall en Yves Velter

Els Wuyts — Thu, 15 Jul 2010 13:02:54 +0000

Salon blanc I
17 maart 2007

De wortels van de saloncultuur liggen in de 17e en 18e eeuw. Onder de Franse koning Lodewijk XIV verloor de adel tal van privileges en maakte haar tot een klasse van zelfstandige ondernemers. Om macht te verwerven moesten ze bij de koning in het gevlei te komen: kunst en wetenschap waren een ideaal middel om hem te amuseren en aan het denken te zetten. Het leven aan het hof en de sfeer van de koningshuizen dienden op den duur als voorbeeld om invloedrijke kringen mee te imponeren. Zo ontstond de wereld van de salons.

De salons waren dus oorspronkelijk een aangelegenheid van de adel, maar snel dienden zij ook om allianties te smeden tussen de adel en de burgerij. De meest invloedrijke salons waren die waarin de meeste invloedssferen bijeenkwamen en waarbij verschillende sociale rangen en orden zich konden mengen. Vaak werden ze georganiseerd onder impuls van vrouwen, de Salonnières, zoals Mevrouw de Rambouillet of Mevrouw de Scudéry. De bekendste salons waren de Franse literaire en filosofische salons, maar ook grote tentoonstellingen werden wel eens Salon genoemd, zoals het Salon des Indépendants. Tijdens de Verlichting speelden salons een grote rol in het ontstaan van de Verlichtingsfilosofieën.

Aan het eind van de 19e eeuw is het verschijnsel salon volstrekt verburgerlijkt, vaak bedoeld om zogezegd goede smaak te tonen, maar ook een gelegenheid waarbij werd genetwerkt. In die periode werd de openbare expositie van kunstwerken definitief de beslissende vorm om het contact tussen kunstproducenten en -consumenten tot stand te brengen. Sindsdien flakkert het fenomeen van de Salon af en toe op met een eigen interpretatie…

Op een regenachtige zaterdagavond was het witte huis (uit 1910) op de hoek – Romestraat/Amsterdamstraat in Oostende – voor even een plek waar carte blanche en de onderlinge chemie van de kunstenaars curatoren waren. In het ‘gestripte’ huis dat klaar stond om bewerkt en bewoond te worden, waren een aantal bevriende kunstenaars te gast: Geert Bisschop, Brigitte Claeys, Hans Demeulenaere, Matthieu Lobelle, Bart Slangen, Els Soetaert, dominiq V.D.wall en Yves Velter.

dominiq V.D. wall

Bart Slangen

Els Soetaert

Yves Velter

Geert Bisschop

Matthieu Lobelle